Kamber ağlar

Çocukluk cennetimden çıkışımın ilk haberini aldığım günden beridir bu korku.bu haberi umarsızlıkla karşılayan bir çocuk olamadım,yapamadım.aksine;çocuk kalmış yüzüm ve içimdeki çocuk kalmış merhamet dolu kalbim,karanlıkları düşündükçe daha çok yandı,yandı,yandı,daha çok acıdı.
oysa yaşam,razı olmak demekti.ben olamadım…eşiğin bir tarafı acıydı,ben atlayamadım.
bütün yollarım burada tıkanmaktaydı ki,tüm eksik parçalarıma denk düşen ve tüm boşluklarımı doldurmaya yetecek kuvvette bir kabil aramaya başladım.o kabil ki,beni bütün bu muammalardan ve kargaşadan kurtaracak,ölümcül boşluğumu ölümsüzlüğüyle dolduracak,bana kendi görüntüsüyle yeniden can katacak,içine düştüğüm ve giderek daralan dehlizimin içinde ne bir ileri ne bir geri gidebilen ruhumu alıp,kustuğum pisliğimi de hiç tiksinmeden arıtır gibi beni kucağında ileri taşıyacaktı.o sevgili ki yanıma varınca,aşığın adı;yolları durak,menzil,yorulmak nedir bilmeden aşınca bende o geçilmez bilinen binlerce yıllık kara delikleri koşacaktım.yağmur.yıkayan yağmur.teselli eden yağmur.muazzam yangınlardan sonra başlayıveren yağmur.lanetlenmiş kavimleri yok eden ve dinmek bilmeyen rüzgarları kesen yağmur.denizin yüzünden gökyüzünün katlarına yükselen yağmur.serinliği ve huzuru verip,arındıran yağmur.ben kamber kul.aşkın gönlüme indiği makama doğru kabilimi bul.bir kamber kul,o kamber kul ki ağlar;kulağında kutsal ayinlerin çalgısı tanbur sesleriyle bekliyor seni.