Uyanış

L'évocation

gözlerinin anlamını aramaya çalışan bir sefildi.

aradıkça ellerine karıncalar inerdi.

eteklerinde kuşlar..

dalgın çalgıların unuttuğu şarkıları söyleyen,

durup geride bıraktığı her kavşakla

zamansız anlarda ödeşen;

ve nihayetinde

ellerinde dikenleri patlamış güller olurdu onun;

o bir sefildi sevgilim.

ama o sefil,

buldu gözlerinin içinde ne olduğunu şimdi.

gözlerinde sarmaşık, ıtır, su zambakları,

ve

uğultusunu çok uzaklara götürmüş

iri deniz taneleri,

damla damla su yuvarlakları..

şimdi tek dileğim,

gecenin bütün burçları inmişken vücutlarımıza,

bir avuç ay ışığını

göğsüne bırakabilmektir sevgilim.

ve o gecenin ardından gün ağardığında

hiç görmediğin bir sabahı görüyor gibi

bakıvermen yüzüme.