YOKLUK İÇERİSİNDEKİ ŞİİRLER

odamda

I

kardeşini öldürüyor kabil,
içimde bir yalnızlık duygusu;
ölüm kadar uzun yaz uykusu,
sıkıntı ile geçilen sahil.

II

herzaman, fakat, bilhassa
beni sevmediğini anladığım zamanlarda
görmek isterim seni de
annemin kucağından
seyrettiğim insanlar gibi,
küçüklüğümde.

III

kimse duymadan ölmeliyim
ağzımın kenarında
bir parça kan bulunmalı.
beni tanımayanlar
"mutlak birini seviyordu" demeliler.
tanıyanlarsa, "zavallı, demeli,
çok sefalet çekti.."
fakat hakiki sebep
bunlardan hiçbirisi olmamalı.

V.KANIK

kusurlu yaratılmıştır her şey. belki bu yüzden bozulmaya mahkumdur. bilmiyorum. girdiğim, yürüdüğüm bahçelerin, söylediğim şarkıların hesabını tutmadım.