Her şeyi şeytan yaptırdı.

İçim içimde duramıyor yine.gidemediğim,hiç olmadığım yerlerde olmayı istiyorum.yakıp kavuran,belki adım adım yaklaştıkça da korkutan bir istek bu.bedenimin aciz ve sefil kıvranışları,karadenizin asi ve kararlı çırpınışlarıyla birleşince akıl almaz çelişkilerin ortasına düşüyorum yine.olmuyor,ikisi birlikte gitmiyor.bir yanında kar fırtınaları esip gürlerken,bir tarafında bahar güneşiyle umuda boyun çeviren bir çiçek nasıl hüküm giymişse ezilip solmaya,öyle bir ikilem bu.çoğu zaman kafamda çakıp duran şimşeklere karşı aciz ve dur diyemez kalıyorum.bu susuşum ömrüm boyunca peşimi bırakmayacak,biliyorum.
Değip geçmek değil,dokunup yok olmak değil,yürüdüğüm yollarda kaybolmayan izler bırakmak istiyorum.

Eğitim…bu iş çok uzun,ardı arkası hiç dinmeyen ve zorlu bir süreç.bu süreci deli bir ateş gibi başlatmak istiyorum.lokomotif olmak ve ardımdan gelenlerin de bu süreci devam ettirmelerini sağlamak istiyorum.
İnsanlığa ve kardeş olmaya batıp çıkmak istiyorum.bu işi inanarak yapmak ve hırsımdan kavrulmak istiyorum.
Bir deryadır köy insanı.oturup sohbetlerin kuyusunu kazmak istiyorum.kendimden olmayanlarla birlikte olmak ve tanımak istiyorum.vermek,almak,bu uzun soluklu işi yüreklilikle sırtlayabilmek istiyorum.
Omuz omuza halaylarda pişmek,büyümek istiyorum.insanlara bakıp kendime; “tüh senin kalıbına ulan,değil bir şey bilmek,sıfır noktasında bile değilsin sen” demek istiyorum.aramda ne bir cam,ne bir duvar…insanlarla yürek yüreğe olabilmek istiyorum.
Yorulmak nedir bilmemek istiyorum.bu sözcük lugatımda yazmamalı.
Görevimi yaptığım okulda çocuklarımla birlikte olmayan camlara muşamba bağlamak istiyorum.hane hane dolaşıp mektebime çocuk toplamak istiyorum.çok kapalı bir sosyo kültürel yapının ürünleri olan bu çocukların içinden yüksek mühendis,müzisyen,doktor,mimar,öğretmen vb…meslek gruplarında görev alabilecek kapasitede çoğu çıkacaktır.ve ben belki de(ne yazık ki)onları bu meslek dallarında var oldurmaya yetemeyebilirim.başaramayabilirim.fakat eğitimin uzun ve devamı gelir bir süreç olduğunu söyledim ya,benim lokomotif olarak başlattığım bu sürecin devamını onlar getirmeli.ve ben bu yeni adımda kendimi gökkubeye ermiş kadar uçar hissetmeliyim.işte bu meslek gruplarında bulunamayan kendileri birer birer çocuklarını okutmalılar.ve süreç rotasında ilerleyen ağır bir gemi gibi işleyebilmeli.devamı gelmeli.devamı geliyorsa zaten,ben başarılı bir eğitimciyimdir.

Bunların hiç biri olmaz,olmayacak,biliyorum.çok romantiğim,kahretsin…böyle bir dünya yok.mutlu huzur yok.huzurla uyumayı özlemek var.Hep soru işaretleri var.bildiklerinin bilemediklerinden az olduğu var.cehennemin dibine kadar gidesi lanet yol çizgileriyse birleşmeye değil,ayrılığa gidiyor.
Hep yalnızlık var,düşlere değil,ölmeye yatmak var.bulantı var,kusma var.
Benim gibi salakların yüzlerinde taşıdıkları,asılı kalmış,münasebetsiz tuz taneleri var.o tuz taneleriniyse korkmadan paylaşabilmenin çok zor olduğu var.ürkmek var,çekinmek var.sokulamamak var.gücünü toparlayamamak var.kaçmak var.kaçtıkça rahatladığını hissederken,aslında kaybediyor olmak var.canını canına alan kimse yok,kapı dibinde beklemek ve soğukta donarak ölmek var.özlemek var.hiç dinmemek var.
ve…akıllarda hep o şarkı var..
O şarkıyıysa sen aptaldan başka duyan tek bir Allahın kulu bile yok.belki de ömrünün sonuna dek de kimse duymayacak.sense o şarkıyı söylediğin için gözü yaşlı fukara bir soytarının tekisin.
Seni kimse koynuna alıp büyütmeyecek,aptal olma lütfen.özlediğini belli etme,çünkü bu kudretli ve can alıcı duygunun aynı oranda cevap bulmadığını biliyorsun.senin canını kimse özlemeyecek.var olduğuna kimse inanmak istemeyecek.var olduğuna kimse sevinmeyecek.aptal olma.
Kötüler hep kazanacak.iyilerse ellerinde yitirilmiş ve belki de hiç söylenmemiş şarkılarıyla yol çizgilerinde asılı kalacak.hayatlarına kimseyi alamayacak.kimsenin hayatında da yer tutamayacak.hep yadırganacaklar.hep ötede kalacaklar.kötülerse hep mutlu ve huzurlu olacak.her kötünün mutlaka bir meleği olacak.bir iyiyse ancak bir şeytanla geçirebilecek ömrünü.onun merhamet,sevgi,fedakarlık,özlemek,inanç ve umut duygularını kabartıp,sonrasında onu yarı kolda sap gibi bırakıp gidecek olan kahrolası bir yaratıkla,şeytanla yaşayacak.şeytan hep kanına sokulacak.iyinin bedeni bir savaş alanı,şeytansa yüreğinde.şeytan kışkırtacak,şeytan kabartacak,şeytan aşka dokunduracak,şeytan özletecek.ah şeytan.nerden girdin kanıma!defol git başımdan.pis şeytan.